| Inhoudsopgave |
| Met z'n elven goed voor 211 doelpunten |
Uit de krant
Neen, dit is geen voetbalelftal dat met roem overladen
aan de weg timmert. Het houdt niet de gemoederen van
duizenden voetbalfans bezig; het speelt niet in een toernooi
om een Europa-beker en het komt ook nooit in het
nieuws vanwege de voetbalmarkt, waarop spelers tegen
schrikbarend hoge (en soms ook schrikbarend lage)
bedragen worden verhandeld. Niets van dit alles.
Dit is „slechts” een elftal van vrienden, die voetbal zuiver en
alleen voor hun eigen plezier spelen. Zij zijn slechts in een
betrekkelijk kleine kring bekend, in hun eigen, naaste
omgeving.
En toch hebben zij, die vrienden, in het afgelopen voetbalseizoen
gezamenlijk iets groots, iets bijzonders verricht.
Zij scoorden namelijk maar liefst 217 doelpunten en
stonden hun tegenstanders in het totaal slechts 22 treffers
toe.
Aan het eind van de competitie stonden op hun
officiële erelijstje de deelcijfers 211-21, dat kwam omdat
een 6-1 overwinning geschrapt moest worden vanwege
het feit, dat de tegenstander die deze nederlaag leed zich
in de loop van het seizoen uit de competitie terug trok.
Bijzondere, heel bijzondere deelcijfers die 211-21. En
daarom brengt SPORTSPIEGEL dit elftal hier vanuit de
rust van de anonimiteit in het felle licht van de landelijke
publiciteitsschijnwerpers.
Het is het elftal van ‘s Heer Hendrikskinderen, dat zijn plezier
beleeft in de zaterdagcompetitie van de afdeling
Zeeland van de KNVB. Met zulke deelcijfers behoeft het
welhaast geen betoog, dat ‘s Heer Hendrikskinderen een
kampioensfeestje heeft gevierd.
De Zuidbevelanders
speelden 20 wedstrijden, wonnen er 19 en verloren er één met 2-3. Dat was de tweede wedstrijd van de competitie,
nadat de eerste met 15-3 was gewonnen. In de
18 andere overwinningen bedroegen de scores: 8-2, 9-3,
6-3, 18-0, 5-0, 12-1, 10-1, 15-0, 18-0, 9-0, 9-0, 8-0, 13-
0, 22-1, 11-1, 6-2, 9-1 en 6-0.
Een ware regen van doelpunten dus. Wie de topscorer
van ‘s Heer Hendrikskinderen was? Ze kunnen het U en
ons daar in het Zeeuwse land niet vertellen. „We houden
zulke dingen niet bij, want het is voor ons helemaal niet
belangrijk. We voetballen met zijn elven en we maken de
doelpunten met zijn elven.”
Dit is geen pose van sportiviteit, maar een uiting van de
ware vriendengeest die daar in ‘s Heer Hendrikskinderen
heerst. Het leek ons meer dan de moeite waard dit eens
naar voren te brengen.
Als U dan tot slot gaarne wilt
weten, hoe die elf trapgrage vrienden heten, wel hier zijn
ze: Piet Kole, Piet Verhoeven, Wim Beenhakker, Bert
Poelman, Ko van de Kreeke en Johan Poelman, Jaap
Wisse, Wim Verburg, Jan Kik, Arjaan van de Kreeke,
Simon Harinck en Wim van de
Kreeke.













