| | | |  
Southampton 2009 Uit de 'Score'

Bijzondere gebeurtenissen



WWW ARENDSKERKE.NL






Waar menig profclub de winter overleefde in eigen land, belegde VV Arendskerke een internationaal trainingskamp. De Noordzee werd overgestoken om in de Zuid-Engelse havenstad Southampton een weekend door te brengen. Score was erbij en legde het memorabele trainingskamp in woord en beeld vast.

Vrijdag 16 januari 2009

Een georganiseerde chaos is het op het parkeerterrein van ’s-Heer Arendskerke. Zo’n vijftig mensen hebben zich verzameld rond de bus die hen naar het zuid-Engelse Southampton brengt. Onder hen bevindt zich vrijwel de hele eerste selectie plus technische staf, het bestuur, sponsors en andere betrokkenen.

Nog voor het instappen zijn twee spelers al bezorgd: als het bier in een ruimte aan de zijkant van de bus ligt, hoe moet dat dan tijdens de reis? Gelukkig blijkt er ook ín de bus zich een ruime voorraad van de sportmannendrank te bevinden. Goed geluimd – de bus is amper het dorp uit als het eerste gezang al wordt ingezet- beginnen we aan de zeven uur durende reis.

Een ‘l’ en een ‘a’. Meer heb je niet nodig voor een megameezinger. Om de x aantal minuten wordt het vocale kunststukje vanuit achterin de bus aangeheven. Vooral de stoelen van Dennis, Frank en Wouter blijken muzikale inspiratie te brengen. Uiteraard worden de meegebrachte kaartspellen direct ‘op tafel’ gelegd. De tafel bestaat uit een kartonnetje of een jas, gespannen over twee armleuningen dwars over het gangpad. Vooral Robert heeft daar nogal moeite mee. Tot twee keer toe molesteert hij de speeltafel en worden de potjes Petoeten in de war geschopt. Kaarten is overigens de traditie bij trainingskampen, weet Adriaan te vertellen. ‘Overal gaan die kaarten mee naartoe.’

Later blijkt dat ook

Wouter’s zangkunsten overal mee naar toe gaan: prominent hoorbaar is hij op de video van een aantal jaren geleden.. (de reportage over het 75-jarig bestaan, red.)

Bij Calais wordt het even spannend. Paspoorten moeten gecontroleerd worden voordat de bus de boot op mag. Stefan dacht er bij het vertrek (met hulp van Peter) nog net op tijd aan dat zijn legitimatiebewijs onderin zijn tas in de bagageruimte lag. Waar andere busjes volledig geïnspecteerd worden, komen we zonder problemen de boot op. Even gaan de gedachten terug naar de zaterdagse
uitwedstrijden aan d’n overkááánt.’’T Is net Perkpolder’, merkt Hubert op.

Eenmaal op de boot kunnen een aantal zaken vastgesteld worden. 1: het toilet bezoeken én gebruiken blijkt een lastige opgave. Door het deinen moet er het nodige gecorrigeerd worden met de voeten, dat ook weer de nodige gevolgen heeft… 2: Het eten is niet zo heel best, concluderen Edwin en Lennard.

De kaarters hebben hun spelletje weer opgepakt en maken optimaal gebruik van de stabiele tafels, hetgeen Henry en Avner dertig meter verderop ook doen. Afgezonderd van de rest wordt geanalyseerd en gediscussieerd door de twee aanvallers. De enkeling die zich buiten waagt, wordt vergezeld van een strenge wind. Jan L. heeft grootse moeite met het sluiten van de deur die ‘zo weer openwaait’.
Bij aankomst in Dover wagen zich meer VVA’ers naar buiten. Het zicht op de Engelse havenstad is fraai, met haar witte rotskust en kasteel op de heuvels. Fotograaf Johan schiet wat sfeerplaatjes.
Vanaf Dover is het nog drie uur rijden naar de grootste Engelse havenstad. Even wordt er verbijsterd gereageerd op een rechtsinhalende auto, maar nadat ook Lennard door heeft dat dat hier volkomen normaal is, wordt er weer gefocust op de kaartspelen of gelezen in de VI’tjes.

Chauffeur Ed (Elvis) is nog van de oude stempel en heeft geen TomTom in zijn bus. Dat levert in Southampton de nodige problemen op. Liefst drie keer wordt dezelfde McDonald’s gepasseerd, dat reden is om het welbekende fastfood-restaurant toe te zingen. Uiteindelijk wordt het hotel gevonden en installeert de groep zich in de kamers. Vergeleken met de busreis is de groep erg stil bij binnenkomst, maar de receptioniste meldt al direct dat er gasten zijn die klagen over het volume. Dat belooft nog
wat voor ’s avonds… Enkele uren na aankomst bevinden we ons in een pub/ restaurant. De ene helft besluit eerst de maag wat te vullen alvorens zich naar de toog te begeven, de andere helft begint al gelijk aan het ale of lager. Opvallend is de rol van de gebroeders Jansen, die zich eerst aan te eettafels bevinden maar na een halve minuut zitten al concluderen dat ‘het te lang gaat duren’. Bier in plaats van steak, dus.

Wonder boven wonder komt iedereen veilig thuis (ook Gerben die meermalen bedreigd wordt door een lokale schone..) en nadat Jeffy het halve hotel wakker heeft gebeld, wordt de slaap gevonden. Morgen een echte voetbaldag!

Zaterdag 17 januari 2009

‘De bus wacht op niemand’ is één van de vuistregels dit weekend. Dennis en Jeffy zullen het waarschijnlijk niet meer zo snel vergeten, want de twee komen per taxi naar het trainingscomplex omdat ze de bus gemist hebben.

Het complex van de jeugdopleiding van The Saints ligt in een licht bebost gebied, aan een snelweg. De 13/14-jarigen trainen op pitch 2, wij trainen op het vijfde veld. Ondanks de flinke bolling ligt het er uitstekend bij en is een foute pass geven dit keer niet te verwijten aan het veld. De selectie traint met een man of 16, ongeveer tien man kijken toe en de rest van de club is naar het stadscentrum vertrokken.

De douches na de training zorgen voor enige hilariteit. Vanuit iedere hoek lijkt water te komen waardoor er met tien man tegelijk gedoucht kan worden op een klein oppervlak. Meteen wordt Henry gepolst om ook zoiets aan te leggen in ’s-Heer Arendskerke.

Na de training zetten de voetbalfans ook koers richting centrum. Robin was daar al, maar blijkt vooral als kapstok te fungeren gezien het grote aantal tassen wat hij draagt. Ook Patrick laat de kans om te shoppen niet onbenut: met vier truien en een shirt heeft hij flink geïnvesteerd. Sowieso is de Southampton-shop ‘50% off’ erg populair. Er volgt een heuse run op de sjaaltjes, shirts en trainingssetjes. Een enkeling is erg gecharmeerd van de sokken en besluit deze dan ook maar gelijk aan te trekken.

Na het winkelen (Dennis beweert een ‘Southampje’ gekocht te hebben) volgt de trek naar het stadion. Bij binnenkomst is Wouter diep onder de indruk: ‘ik was even vergeten hoe het ook alweer is om in een stadion te zijn’. Foto’s worden in grote getale gemaakt.

Jan-Paul Saeijs wordt flink toegezonden en het publiek ziet dat Southampton goed begint. In de eerste twintig minuten krijgt de club zeker drie honderd procent kansen, maar blijkbaar is Arendskerke niet de enige die moeilijk scoort. Voor rust blijft het 0-0, en het grootste gedeelte van de groep gaat naar de catering om aan het bier of de koffie te gaan. Een aantal blijven nét wat te lang binnen, want twintig seconden na de aftrap komt Doncaster Rovers op 0-1. Southampton probeert het wel, maar komt niet veel verder dan de ‘zestien’.

Als de gasten negen minuten voor tijd ook nog 0-2 maken, verlaten veel fans direct het stadion. Er ontstaan zelfs nog wat relletjes in het fanatiekere gedeelte, maar worden in de kiem gesmoord door de stewards. In de slotminuut maakt Saganowski (ex-Feyenoord: 7 wedstrijden in 1996/1997) nog een eretreffer.

Enigszins teleurgesteld vertrekken we naar bar/restaurant Piano’s and Pitcher. Later zal nog blijken dat uitgerekend Saeijs daarboven woont… Na het eten blijven we nog hangen in het bar-gedeelte.

Als plotseling een bekend gezicht binnenkomt met familie, wordt eerst even voorzichtig gekeken of de ogen ons niet bedriegen. Maar dat is niet zo, en Jan-Paul Saeijs wordt onmiddellijk loeihard toegezongen. Stomverbaasd kijkt hij op en besluit dan maar om iedereen een handje te geven. ‘Ik kom vanavond nog wel even terug’, belooft hij. Óf wij waren te vroeg weg, of híj was te laat, maar zien doen we hem niet meer.

In verschillende groepen wordt de nacht voortgezet. Club Oceana wordt onveilig gemaakt door de grootste groep, terwijl in kleinere bars ook Arendskerkenaren present zijn. Details blijven achterwege, maar gezellig is het wel. Met taxi’s gaan we terug naar het hotel. Wonderbaarlijk genoeg blijft het redelijk rustig en mogen we gewoon de kamers gaan opzoeken.

Zondag 18 januari 2009

‘Eindelijk weer eens een dikke vrouw’, zucht Lennard bij één van de tussenstops. De busreis staat overigens in het teken van vier activiteiten: kaarten, slapen, (poging tot) tv-kijken en zingen. Ja, ook op de terugreis worden McDonalds en Saeijs weer vereerd.

Adri lijkt zich even niet bewust te zijn van het feit dat we nog in Engeland zijn bij de lunch: ‘Ik moh hin drinken èèh’, zegt hij de Chinese bediende verbouwereerd achterlatend. Ook Hubert is licht in de war. Bij tussenstop nummer drie, in Belgie, bestelt hij zijn pizza doodleuk in het Engels. Buschauffeur Ed weet ditmaal wel de weg in één keer
te vinden, en parkeert de bus exact om 19.45u bij het sportpark. We zijn thuis, maar het is snel gegaan. Wellicht in de zomer op herhaling?
  Meest gezien: McDonalds
Meest bezongen: Jan Paul Saeijs
Meest onder de indruk: Wouter
Meest geshopt: Patrick
Meest te laat: Dennis en Jeffy
Meest geslapen: Avner
Meest gelachen: iedereen
Meeste toiletbezoeken: Pieter
Meest gevraagd om eieren: Hubert
Meeste croissants gegeten: Edwin
Meeste foto’s gemaakt: Johan, Peter en Frank G.
Meest gefilmd: Willy
Meeste pijn: Peter N (neus en enkel)
Meest de weg gevraagd: Sabine
Beste look-a-like: de buschauffeur, Elvis the 2nd.

Startpagina
Naar boven
Vorige
Volgende Mail de redactie